Selecteer een pagina

HR 6 november 2026, ECLI:NL:HR:2026:1815

1) Of verwerkte persoonsgegevens strafbare feiten betreffen, zoals bedoeld in art. 10 AVG, hangt onder meer ervan af of de gegevens zodanige concrete feiten en omstandigheden betreffen dat zij een bewezenverklaring kunnen opleveren die als strafbaar feit kan worden gekwalificeerd (zie art. 350 Sv).
2) Door te stellen dat zij op grond van de Wwft persoonsgegevens moest verwerken om de veiligheid en de integriteit van de financiële sector te waarborgen, heeft de bank dwingende redenen gegeven voor die verwerking, als bedoeld in art. 21 AVG. Daarom hoeft die verwerking niet te worden gestaakt, ondanks de bezwaren van de betrokkene.

Aanleiding

De zaak draait om de verwerking van de persoonsgegevens van een natuurlijke persoon. De bank had de zakelijke relatie met deze klant beëindigd omdat de door de klant aangeleverde informatie geen transparant beeld gaf van het gebruik van de zakelijke rekening. Daardoor kon de bank haar verplichtingen onder de Wft (Wet op het financieel toezicht) en de Wwft (Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme) niet nakomen.

Specifiek was sprake van hoge contante uitgaven en ontbraken een adequate inkoopadministratie en een inkoopbeleid omtrent heling. Daardoor kon de bank niet voldoende uitsluiten dat de contante gelden direct of indirect betrokken waren bij heling, witwassen en andere criminele activiteiten.

Daarbij voldeed de klant niet aan de registratieplicht voor de inkoop van metaal.

De bank registreerde deze gegevens voor acht jaar in haar Gebeurtenissenadministratie en haar Interne Verwijzingsregister. Dat kan gevolgen hebben voor de toegang tot producten en diensten van de bank.

Betreffen de persoonsgegevens strafbare feiten (art. 10 AVG)?

De klant voerde aan dat dit persoonsgegevens over strafbare feiten zijn in de zin van art. 10 AVG. Die mogen alleen worden verwerkt onder toezicht van de overheid of indien de verwerking is toegestaan bij Unierechtelijke of lidstaatrechtelijke bepalingen die passende waarborgen voor de rechten en vrijheden van de betrokkenen bieden..

In cassatie klaagde de klant dat het hof had miskend dat het begrip ‘strafbare feiten’ uit art. 10 AVG een autonome, Unierechtelijke betekenis heeft.

De Hoge Raad verwerpt die klacht. Op zichzelf is juist dat het begrip ‘strafbare feiten’ autonoom en uniform moet worden uitgelegd. In het arrest B/Latvijas Republikas Saeima (ECLI:EU:C:2021:504) heeft het HvJEU uitgelegd dat hiervoor drie criteria relevant zijn:

  • de juridische kwalificatie van het strafbare feit naar nationaal recht;
  • de aard zelf van het strafbare feit;
  • de zwaarte van de sanctie die aan de betrokkene kan worden opgelegd.

Vervolgens gaat de Hoge Raad in op de vraag wanneer naar Nederlands recht sprake is van een strafbaar feit. De Hoge Raad verwijst naar zijn uitspraak van 29 mei 2009 (ECLI:NL:HR:2009:BH4720) over het begrip ‘strafrechtelijke persoonsgegevens’ als bedoeld in art. 16 en 22 van de toenmalige Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp). Daarvoor is bepalend of de gegevens zodanige concrete feiten en omstandigheden betreffen dat zij een bewezenverklaring kunnen opleveren die als strafbaar feit kan worden gekwalificeerd. Maatstaf is of de vastgestelde gedragingen een zwaardere verdenking dan een redelijk vermoeden van schuld opleveren, in die zin dat de te verwerken strafrechtelijke persoonsgegevens in voldoende mate moeten vaststaan (HR 29 mei 2009, rov. 4.4).

In dit geval heeft het hof aan het eerste criterium getoetst. In het licht van het partijdebat hoefde het hof niet ook in te gaan op het tweede en derde criterium, zo oordeelt de Hoge Raad onder verwijzing naar punt. 4.5 van de conclusie van A-G Drijber. Daarop loopt de cassatieklacht stuk.

Staking van de verwerking na bezwaar op grond van art. 21 AVG?

De klant had daarnaast op grond van art. 21 AVG bezwaar gemaakt tegen het bewaren van zijn persoonsgegevens. In zo’n geval moet de verwerking worden gestaakt, tenzij er dwingende gerechtvaardigde gronden bestaan om dat niet te doen. Die gronden moeten opwegen tegen de belangen, rechten en vrijheden van de betrokkene. In cassatie klaagt de klant dat niet is vastgesteld of de bank zulke dwingende gronden had.

De Hoge Raad verwerpt die klacht. De bank had aangevoerd dat zij op grond van de Wwft persoonsgegevens moet verwerken om de veiligheid en de integriteit van de financiële sector te waarborgen. Daarmee heeft zij dwingende gronden aangevoerd die de verwerking kunnen rechtvaardigen, aldus de Hoge Raad. Ook op dit punt volgt de Hoge Raad de A-G.

Plaatsen in: financieel recht, privacy/AVG

Tags: art. 10 AVG, art. 21 AVG

 

Cassatieblog.nl